Het belletje, het wetboek, de ordner, het mobieltje en de traumabril.

In 2019 en 2020 sparen we voor projecten van Kerk in Actie in Libanon en Jordanië. En al heel wat keren hebben we hier aandacht voor gevraagd en heeft u ruimhartig gegeven. Op 9 februari wilden we wat ‘terug doen’. Een korte workshop over waar mensen die uit een traumatische situatie komen, mee te maken hebben. En hoe jij daar als buurman of buurvrouw, als taalmaatje of als vriend, of als broeder of zuster een beetje rekening mee kunt houden.

Vijftien mensen waren bij de workshop en hoorden over het maar door galmende alarmbelletje wat in je hoofd kan blijven klingelen als je in een oorlogsgebied woont of als je op de vlucht bent. En hoe je dan bijvoorbeeld niet meer bij je kennis kunt die al in je hoofd zit. Wat het lastig maakt om bijvoorbeeld een nieuwe taal te leren.

Wat helpt zijn dingen als zelf rustig praten en letten op je non-verbale communicatie (dus ook niet te veel met je handen bewegen). En uitleggen. Zo vertelde iemand uit de groep dat uitleg over bijvoorbeeld wat een verkeershelikopter is belangrijk is voor iemand die bijvoorbeeld uit Aleppo komt. Daar gooiden helikopters clusterbommen en voorspelde het geluid van een helikopter dus weinig goeds….

Nogal logisch, dat wel, maar goed om weer even bij stil te staan. Ik hoop dat de aanwezigen de volgende keer dat ze een ordner oppakken nog even terugdenken aan waar die voor kan staan in hun contact met vluchtelingen, inburgeraars en statushouders.

Christel Eijkelenboom,
Werkgroep Kerk in Actie

Start met typen en druk op Enter om te zoeken

X