Gijs de Raad en Christel Eijkelenboom deden twee weken vrijwilligerswerk op de Filipijnen.

Dit is hun verslag.
 
15 juli 2017. Over een langverwachte aardbeving en een onverwachte overstroming (onder andere)…
Beste allemaal,
Misschien hebben jullie begin juli gehoord dat een eiland van de Filipijnen getroffen is door een aardbeving. De eilandengroep ligt op een breuklijn en dat merken ze hier dus soms letterlijk. Daarom gingen gistermiddag vier uur de sirenes om te oefenen. Want het is nationale rampenbestrijdigsmaand! Iedereen verliet in 45 seconden het gebouw en moest wachten tot het sein kwam dat we weer naar binnen konden. Je maakt nog eens wat mee!
Minder verwacht was dat ik vannacht toen ik uit bed stapte ineens in een paar centimeter water stond. Er was een aansluiting met dewaterleiding losgeschoten en een aantal kamers was daardoor onder komen te staan. Met vereende krachten hebben we het water eruit geschept, gedweild en opgedept. Gelukkig hadden we niet veel kwetsbare dingen op de grond staan. Alleen mijn net nieuwe Engelse bijbel dreef rond. Daar is geen redden meer aan.
Batangas
Donderdag reisden we met de bus naar Batangas, ten zuiden van Manilla, een rit van 3,5 uur (dat is voor hier kort…). We werden er zeer hartelijk ontvangen en hebben de mensen daar uitgebreid gesproken. Het is een groep die bestaat uit zes Filipino’s en één verfilipijnste Amerikaan die een christelijke leefgemeenschap aan het opbouwenzijn, letterlijk en figuurlijk. In de Filipijnen zijn er veel voorgangers die veel bijbelkennis hebben maar niet zo veel mensen met kennis van hun eigen hart. In een proces van een aantal jaren hebben ze geleerd om met elkaar te leven vanuit een houding van elkaar dienen en aanvaarden en met elkaar leven (“servant leadership”). Ze hebben begin dit jaar een stuk land gekocht in de ‘middle of nowhere’ – de weg houdt er letterlijk op. Ze hebben inmiddels een aantal huizen staan en een ‘community centre’ met kapel. Er is nog een gebouw met slaapgelegenheid in aanbouw en ze zijn het land bewoonbaar aan het maken. Ze laten zich onder andere inspireren door Henri Nouwen die de weg naar binnen altijd ook weer combineert met de weg naar buiten. Anders wordt het navelstaren of in de overactiestand staan.
Het waren inspirerende gesprekken. We zouden best willen dat we binnen onze eigen geloofsgemeenschap meer van dat soort gesprekken konden voeren met elkaar!
Vanmiddag waren we in een ‘squatter area’, een sjieke naam voor een sloppenwijk. We waren in een kleine geloofsgemeenschap waar ongeveer 15 mensen hun vrije zaterdagmiddag besteedden aan workshops van Gijs (wat een lastig uit te spreken naam is) en Christel. Op de vraag, Waar denk je aan als het gaat om trauma? kwamen onder andere de volgende antwoorden: aardbeving, brand, overstroming, moord, overvallen, (fysiek) misbruik. Waarmee gelijk duidelijk is met welke heftige zaken deze mensen soms te maken hebben. Gijs heeft een workshop gegeven over omgaan met trauma en op verzoek van de voorganger heb ik een korte sollicitatietraining gegeven. We werden ook daar warm ontvangen. En een aantal mensen kwam nog even napraten of nog wat zeggen of vragen. Natuurlijk moest er ook een staatsieportret bij!
Kortom, het waren dagen vol met indrukken. Morgen hebben we onze eerste vrije dag. En daar hebben we zin in.
We danken jullie voor het meeleven en het meebidden. Warme groeten uit een regenachtig Manilla van Gijs en Christel.
 
19 juli 2017. De niks-mensen
Beste allemaal,
Groeten uit een nat Manilla! Het regent – alweer – maar wij zitten gelukkig droog en hebben tijd om jullie bij te praten over onze tweede week hier.
Global Commission Fellowship North
Zondag zijn we ‘gewoon’ naar de kerk geweest. Het is een kerk met 95% Filipino’s uit de middenklasse (denken we, gezien de kleding). Het leek wel een beetje op een dienst in De Hoeksteen, met dit verschil dat als de dienst begint er bijna nog niemand is! De eerste 15 minuten komen de mensen binnen druppelen. Er kwamen denk ik zo’n 100 mensen, maar ze hebben twee diensten per ochtend. Een voorganger die preekt vanaf een iPad en tijdens de preek ook Youtube-filmpjes laat zien, een lezing uit de bijbel, gebed, collecte (voor de preek!)…
En één keer per maand hebben ze vijf-minutengesprekjes tijdens de dienst: je krijgt een papiertje met twee suggesties erop voor gespreksvragen en daar ga je over praten met je buurman/vrouw. Op de beamer zie je een soort zandloper terugtikken naar 0. ’t Was leuk om zo een onbekend iemand te spreken.
Wat absoluut anders was, is dat na afloop iedereen hups gelijk weer naar huis gaat. Dat is bij ons – gelukkig – toch anders! Ook krijg je voor de dienst een soort samenvatting van de preek waarop je dingen kunt aanvullen, invullen of opschrijven.
De NIKS mensen
Maandag spraken we een jong Duits koppel dat twee jaar in een klein dorpje heeft gewoond op een ander eiland. Ze waren hier voor een paar dagen voordat ze voor verlof terug zouden vliegen naar Duitsland. Ze vertelden dat de naam van de stam/bevolkingsgroep (‘Waray-Waray’) letterlijk ‘niets-niets’ betekent. En een deel van de mensen voelt zich ook zo: laag zelfbeeld, niets waard. Ze hadden het leven daar gedeeld en ook mogen zien hoe mensen die gingen geloven zich ervan bewust werden dat ze voor God (en voor mensen) wel waardevol zijn. Het Duitse stel probeert na te denken over hoe je je kunt verhouden tot de vraag, Waar is God? in deze armoede en in deze ellende? Dit is in het Duits een stukje van hun antwoord:

Die Frage is nicht Wo ist Er, sondern Wo sind wir? Wo bist du? Und sehe ich zu oder lasse ich zu dass am Ende des Tages meine eigene Frage zu mir spricht; was am Ende bleibt, ist die Frage, wo du bist.

(De vraag is niet, Waar is Hij, maar Waar zijn wij? Waar ben jij? En kijk ik toe, of laat ik toe dat aan het eind der dagen mijn eigen vraag tot mij speekt; wat aan het eind blijft is de vraag, waar jij bent.)

M-ministry
Gisteren hebben we uitgebreid gepraat met iemand die in de Moslim sloppenwijk werkt. Ze hebben daar een ‘community centre’ waar inwoners kunnen komen voor cursussen, gesprek, koffie enz. We hebben al pratende verkend of m.n. Gijs hier iets zou kunnen betekenen op het gebied van trauma- en verslavingszorg. Ze hebben daar te maken met o.a. berovingen, moord en fysiek en seksueel geweld. De mensen leven dicht op elkaar en er is veel armoede. De werkers in het ‘community centre’ proberen met een team van mensen er te zijn voor de slachtoffers en de bewoners. Morgen gaan we er naartoe om te kunnen zien en ervaren hoe het er daar uitziet. Misschien geef ik – Christel – er een korte workshop. Dat zien we morgen wel.
En verder…
  • hebben we ook een klein beetje toeristisch Manilla gedaan – op ongeveer de warmste dag van de week!
  • hebben we ‘some minor difficulties’ met onze gezondheid. We hebben allebei, lijkt het, een virale luchtweginfectie te pakken waardoor we ons niet zo fit voelen. Het plan was om vrijdag, zaterdag en zondag naar de sloppenwijk te gaan en daar ook vlakbij te verblijven, maar we moeten nog even afwachten hoe het met ons gaat in de loop van vandaag en morgen. Jullie gebed hiervoor stellen we zeker op prijs.
  • is het hier een komen en gaan van mensen. Net hebben we iemand uitgezwaaid die hier lang heeft gewerkt. Ze nam haar hond mee terug naar Canada. De hond – en zij – moeten 18 uur vliegen. Het is echt ontroerend om te merken hoe ook gebeden wordt voor een rustige vlucht voor de hond.
  • hadden we gisteren een gebedsbijeenkomst met de staf. Daardoor krijg je iets meer een idee over de andere projecten en activiteiten die hier gaande zijn.
Maandag spreken we nogmaals met Iljo van ABCCOP (Alliance of Bible Christian Communities of the Philippines). Zij probeert te werken – met de Filipijnse staf – aan bewustwording in de plaatselijke kerken. En daarmee is onze oriëntatie ook voorbij en begint de tweede helft van ons verblijf hier.
Met een warme groet van Christel en Gijs sluiten we af met een quizvraag:
Waarom worden er hier zo veel gastendoekjes verkocht in de winkels?
  1. In deze cultuur speelt familie een grote rol, dus ze hebben veel gasten.
  2. Als het regent kun je het doekje op je hoofd leggen.
  3. Je moet hier vaak je handen wassen vanwege de uitlaatgassen, het vuil enz.
  4. Je kunt het in je nek leggen als het heet is.
24 juli 2017. Onze laatste update.
Het antwoord op de quizvraag over het gastendoekje kun je zien op de foto hiernaast… We hebben een winnaar!
En verder:
Er was eens een sloppenwijk hier in Manilla, Welfareville, waar 6000 mensen woonden. De huizen stonden er dicht op elkaar. Op een kwade avond brak er brand uit. Alle mensen moesten rennen voor hun leven en konden niets meenemen. Ook de kerk in de wijk brandde tot de grond toe af. Gelukkig waren er ‘maar’ twee doden (wonder boven wonder). De brandweer kon niet in de wijk komen… het was maar een sloppenwijk. Vergelijk het maar met de vuurwerkramp in Enschede: alles is weg!
Inmiddels zijn ze acht maanden verder. Na de eerste noodhulp zijn de meeste helpers en organisaties vertrokken. Ruim 1500 mensen wonen nog steeds in een grote gymzaal, hutje mutje op elkaar. Ze maken er het beste van. Er is zelfs een klein winkeltje en een enkeling heeft een tv weten te bemachtigen. Een deel van de slachtoffers woont nu in half afgebouwde huizen in de oude wijk. Wel lastig is dat je moet bewijzen waar jouw huis was…
Wij trokken drie dagen op met mensen van deze kerk / gemeente. Een verpleegkundige die in de gymzaal zonodig kan screenen en helpen; iemand van Lifelihood (sic), een project waarbij mensen tassen maken voor de verkoop, waardoor ze een klein inkomen verdienen; een leugdleider, die jongeren uit de wijk motiveert om door te gaan met school en ook probeert om via beurzen (10 euro per maand ongeveer) dat mogelijk te maken; een ‘churchplanter’, iemand die betrokken is bij het opzetten van huiskringen in deze en andere wijken. Ze werken vanuit een holistische mensvisie.
We zijn onder de indruk van de veerkracht van de mensen hier. Ja, ze kunnen ook weinig anders dan doorgaan, maar toch. De kerk probeert er te zijn voor degenen die het zwakste zijn op een praktische manier. Met totaal 20 vrijwilligers doen ze dat ook oop andere plaatsen in en om Manilla.
Zaterdag waren we in Pandakan. Daar gingen we heen met de trolley, een avontuurtje op zich, zie de foto! Voor een jongerengroep die daar elke zaterdag bij elkaar komt heb ik een workshop gedaan over je kwaliteiten en hoe dat alles te maken heeft met welk beroep bij je kan gaan passen. Het was een leuke groep van 12 jongeren. Daarna heeft Gijs een workshop gegeven over emoties aan ongeveer 30 vrouwen. Quite a challenge!
En toen weer terug met de trolley over de brug en hopen dat er geen trein aankwam!
Wat ons raakt is dus de veerkracht van de mensen. Ze lachen veel – ze lachen denk ik soms ook de ellende van zich af. Maar of dat zo verkeerd is… ik weet het niet.
We kijken terug op twee intensieve weken met ontmoetingen, gesprekken, plezier, blunders, eye-openers en verwondering. Als ze hier ‘misschien’  zeggen, kan het ja zijn of nee of misschien; als ze je de weg wijzen – de verkeerde kant op – is dat omdat beleefdheid gaat boven vertellen dat je het niet weet… en zo meer. De vele indrukken moeten bezinken. En dan zijn we benieuwd waar het naartoe groeit – of niet!
We zijn dankbaar dat we dit konden doen. Morgen begint onze tweede helft: vakantie! En meer zien van dit land.
Dit is voor nu de laatste update. Er is natuurlijk veel meer te vertellen maar dat doen we liever gewoon om onze eigen tafel met kip met rijst!
Salamat
Christel en Gijs

Start met typen en druk op Enter om te zoeken

X