Bericht van Gijs uit Kamp Moria in Griekenland

Misschien hebben jullie de uitzendingen van EO Metterdaad gezien over Kamp Moria. Nu na een week werkzaam te zijn  in de kliniek van Stichting Bootvluchteling kan ik jullie zeggen dat het beeld van de camera’s wel en niet klopt. Ondanks de onmogelijke leefomstandigheden heb ik daar vluchtelingen gezien die goed oogden. Zij waren aan het voetballen of waren een handeltje begonnen. Maar ook zag ik in het kamp anderen die minder oogden.

En in het echt is het kamp nóg voller dan je op de TV ziet. Het is er zelfs zo vol dat er een tweede ‘kamp’ naast kamp Moria is verrezen. Enigszins cynisch wordt dat onofficiële tweede kamp ‘de jungle’ genoemd. Het is hier echt niet veilig, vooral voor vrouwen en ’s nachts. 

Een shift in de kliniek begint voor mij om 15.00 uur met een groepsoverleg wie welke taken gaat doen en welke bijzonderheden er zijn. Dan rijden we naar het kamp naar de medische post en staan er al mensen te wachten tot ze naar binnen mogen. Vanaf vier uur zijn we ‘open’. Twee mensen doen de triage waarbij kinderen en jongeren altijd voorrang hebben. Ongeveer 45% van de bewoners in het kamp zijn jonge kinderen onder de 4 jaar. Veel kinderen die naar de medische post komen, hebben last van bronchitis en van diarree. 

Sommige bewoners komen om een verband te laten verwisselen, anderen met klachten aan de luchtwegen of koorts of andere fysieke klachten; weer anderen komen met psychische klachten. Die laatsten komen dus bij mij terecht. Op een willekeurige avond spreek ik vluchtelingen uit  Iran, Sudan, Kameroen, Afghanistan en Syrië.

Zo’n 150-200 bezoekers later sluiten we de post en ruimen we op, dan is het inmiddels middernacht. Dan weer terug naar het guesthouse en een debriefing. Dan wandel ik naar mijn gastenverblijf (30 minuten) en lig om twee uur, half drie in bed. Het zijn dus intensieve lange dagen maar inmiddels ben ik gewend aan het nieuwe ritme. 

Leven in het kamp Moria betekent stress en soms wordt deze overweldigend veel. Het leven daar is hard en rauw. Het regent en het is koud. Er is geen verwarming in de plekken waar mensen wonen. Ik zie daar mensen die de hoop hebben verloren en die last hebben van PTSS. De stress van het leven in het  kamp kan bijvoorbeeld een paniekaanval veroorzaken. Mensen kunnen dan niet meer lopen of communiceren. En worden dan bij ons op de medische post binnengedragen. Een schrijnend voorbeeld van het effect van het leven in een kamp. Mensonwaardig zou ik zeggen. 

Update 13 december:

Er is een grens aan wat wij kunnen  ….

Op 14 december werk ik mijn laatste shift hier op Lesbos. Mijn twee weken vrijwilligerswerk in kamp Moria hier zijn intensief geweest. Tijdens mijn verblijf heb ik met de nodige vluchtelingen contact gehad en gesproken. Een paar indrukken wil ik met jullie delen. Het kamp wordt nog steeds voller. Gisteren kwamen er bijvoorbeeld zes boten aan met 236 vluchtelingen. Er worden bijna geen mensen doorgeplaatst dus het kamp is overvol en er is een ‘spontaan’ kamp ontstaan buiten kamp Moria.

Een impressie van mijn werk:

Ik spreek een echtpaar uit een midden oosters land. Zij heeft als vraag: ‘ik zou goed voor mijn gezin willen zorgen, maar ik krijg steeds meer paniekaanvallen.’ Het zijn beiden weldenkende mensen. Het gezin slaap in de Olive grove, buiten kamp Moria. Ze kunnen niet ontsnappen aan de grote onveiligheid van leven daar. Bijnaam van dit kamp is de jungle….  

Leven in het klamp is leven op het scherpst van de snede, er is tekort aan alles. Of het nu gaat om eten, slaapzakken, schoenen, medicijnen of tentjes. Het regent en is koud, er is geen verwarming.

Je hebt nachtmerries en slaapt in een container met 15 anderen en wilt het licht aan- houden. Iemand anders wil dit niet en noemt je crazy en gooit het licht kapot. Hoezo veilig….

Een meisje van 16 wordt bij ons binnen gebracht, zij heeft een paniekaanval. Na 2 uur is zij enigszins tot rust gekomen en we brengen haar met familie naar haar slaapplaats die zij gelukkig heeft. Een kamer, 12 personen, 6 stapelbedden. 

Dit zijn enkele verhalen. Zij geven mij een gevoel van machteloosheid. Ik luister en toon begrip, geef aandacht en geef soms een verklaring over het effect van een trauma. Het is een druppel niet meer dan dat. 

Als medisch team merken we dat de grens van wat we kunnen in zicht komt. Er zijn te veel mensen die hulp nodig hebben. Als we na onze shift weer thuis zijn om 1 uur ‘s nachts gaat het daar soms over. De onmacht die je voelt.

Ik vind dat ieder mens recht heeft op respect en een waardig leven. Wij als eenvoudige burgers kunnen ons hart laten spreken maar in deze situatie is meer nodig. Een optreden van de overheid om waardigheid te brengen in de achtertuin van Europa. Ingrijpen van de EU of Griekenland of Nederland…….

Tot zover. Een groet uit Lesbos van Gijs

Start met typen en druk op Enter om te zoeken

X